Kamil Murat Öyküleri

ZARF – Kamil Murat

Danışan divanına kendisinden beklendiği gibi gözleri yarı kapalı uzanmıştı Onur. İnce kemikli küçük yüzlüydü. Dış görünümünü önemsemediği, dağınık saçları ve birkaç günlük seyrek sakalından belli oluyordu. Onur rüya kıvamında konuşunca Psikiyatr Altuğ not almaya devam etti. “İnsan gece yarısı birdenbire uyanınca fena oluyor, toparlanamıyor, bazen baş ağrısından kendime gelemiyorum.” Yüzünü buruşturdu, dudak uçları sıkıntıyla aşağıya büküldü. “Bir de çarpıntı. Kalbim yerinden fırlayacakmış gibi bir çarpıntı…” Anlattıklarını birebir yaşıyordu, soluğu kesilmişti, gözlerini kapadı. “Düşünün yani. Baş ağrısıyla birlikte deli gibi bir çarpıntı…” Onur anlaşılmayı umut ederek ısrarla Altuğ’a baktı, yorgundu sesi. “Sanki başka birinin evinde uyanmışım gibi oluyor, ilk defa gittiğim...

Daha Fazlasını Oku →